The Ride never ends

The Ride never ends

In acht dagen vanaf de voet van Stelvio (Italiaanse Dolomieten) terug fietsen naar de top van de Cauberg (Limburg). Dat was in juni van dit jaar de uitdaging die ik ben uitgegaan. Ongeveer 1.300 km en bijna 18.000 hoogtemeters door acht landen.
Fietsen kon ik al maar wielrennen was tot voor kort nog niet een van de sporten waar ik graag mee bezig was. Liever een balletje en een team waarmee een competitie gedaan kan worden. Maar drie jaar geleden na een beklimming van de Mont Ventoux toch een racefiets gekocht en langzaam maar zeker kreeg ik de smaak te pakken. Een ‘stukje te gaan rijden’ zou ik tot dan toe met de auto doen. Met racefiets reed ik binnen no time ritjes van 60 km en voerde die rap op naar 100+. En ik maar denken dat golfen veel tijd kost…

De grote winst van fietsen voor mij is de leegte in mijn hoofd. Vooraf neem ik me vaak voor om een paar dingen te gaan bedenken op de fiets en eens rustig op me in te laten werken. Om vervolgens ’s avonds te bedenken dat ik er totaal niet mee bezig ben geweest. Ik peddel rond en laat de omgeving op me inwerken en kom tot rust mits ik niet gesloopt wordt door maatjes die denken dat ik harder kan of nog ‘een tandje over heb’. Zelfs mijn hobby om de natuur om me heen te fotograferen laat ik gaan als ik de cadans te pakken heb.

Niet fietsers hoor ik dan soms besmuikt lachen dat het een midlife crisis is of halen de Engelse koosnaampje ‘mamil’ wat ‘middle aged men in lycra’ betekent. Het zij zo. Mij levert het plezier op en ik blijf er ook nog eens fit door. Sterker nog, ik denk dat ik heel lang niet zo fit ben geweest als nu.

Sinds het moment dat ik me met mijn teammaatje in november 2015 inschreef, ben ik twee keer per week naar de personal trainer gegaan en heb daarnaast de fietsintensiteit verhoogd en tripjes in Limburg en het buitenland ondernomen om maar hoogtemeters te trainen. Mijn lengte en gewicht zijn niet bepaald geschikt om als berggeit naar boven te gaan. De ambitie ‘dat hou ik wel vol’ krijg je dan al rap terug betaald als je niet leert om krachten te verdelen. Doseren is het sleutelwoord.

Naast de sportieve uitdaging wilde ik ook meedoen vanwege het mentale aspect. Waar is mijn lichaam en mijn geest toe in staat. Acht dagen achter elkaar tussen de 130 en 190 km fietsen zie ik op tv graag maar wat doet het met mezelf? En wat doet het met de interactie tussen de drie vrienden die zich ook hadden ingeschreven? Wat gebeurt er als iemand het zwaar heeft en nog niet de finish in zicht heeft of vindt dat er na een pauze te hard wordt weggegaan? Nog los van de geur die iemand heeft door zich tegen de kou te wapenen en laag op laag nodig denkt te hebben met een tegendraads effect als resultaat. Het hoort erbij en het is heerlijk om te ervaren. Maar vooral omdat het in lijf en kop goed zat.

TheRide_liefdevollebriefjesNiet in de laatste plaats doordat mijn bagage zonder dat ik het wist gevuld was met verstopte boodschapjes van het thuisfront die bemoedigende woorden en grapjes op kleine briefjes geschreven hadden. Stopte ik ’s morgens een stel handschoenen in mijn shirt voor onderweg dan vond ik een briefje bij het aandoen van de handschoenen en moest halsoverkop in de remmen om het briefje op te rapen. Dit soort verrassingen zorgen voor een traan én de energie om door te gaan. In eigen tempo door blijven draaien en omwenteling voor omwenteling naar boven te rijden. En na de top alles los te laten en als een speer af te dalen en de adrenaline door je lijf te voelen denderen. Beseffen wat er is en wat ik heb, is voor mij regelmatig een les die me doet beseffen dat ik niet altijd maar in de toekomst moet willen kijken.

Wellicht waag ik me in de toekomst nog eens aan een boek over vier mannen en hun fietstocht zonder in herhaling bij Ventoux te willen vallen. Maar voer voor een verhaal heeft het opgeleverd.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *