Juicy Details

Juicy Details
activiteiten: branding, interne en externe communicatie

Juicy Details

Juicy Details maakt smoothies en juices van 100% vers fruit. Een kleine keten van winkels die begonnen zijn in een periode dat de Nederlandse markt nog moest wennen aan verse juices en smoothies die 100% natuurlijk zijn. Deze fase heeft de koffiemarkt eveneens gekend in Nederland met als resultaat dat er nu goede koffieshops te over zijn. Ik hoop van harte dat het met de juices van Juicy Details ook gaat lukken. Op Schiphol zijn op dit moment twee zeer goed lopende locaties te vinden en in Azië en Australië eveneens twee.

De samenwerking werd gestart met een positioneringstraject gevolgd door concept en ontwerp van uitingen, instore communicatie, actiematige communicatie en winkelbeleving.
Art direction en verzorging van middelen in lijn met de positionering was in mijn handen alsook aansturing van externen als fotografen, tekstschrijvers en overige leveranciers.

Plus magazine

Plus magazine
activiteiten: interne communicatie en externe communicatie met de nadruk op employee journey en customer journey

Plus magazine

Een zeer ondernemende supermarkt ondernemer met twee Plus vestigingen in Utrecht, weet hoe je klanten moet binden. Na een uitgebreide verbouwing lanceert hij een tijdschrift waarin klant én personeel centraal staat. Klanten kunnen met hun bon meedingen naar fantastische prijzen.

Samen met de ondernemer hebben we de volledige inhoud van de magazines verzorgd. Zowel tekst als fotografie als overig beeld.

De zorg om voor zijn klanten de beste service te verlenen zit in de genen van de ondernemer.

Zo hebben we een actie voor Kerst verzorgd onder het motto ‘Ben jij mijn goede doel’ waarbij een klant met zijn bon een mand vol boodschappen als goed doel aan iemand anders kon schenken. Het doel was om goede doelen niet ver van de mensen af te zoeken maar het dichtbij huis te houden.

Zorgen voor elkaar betekent ook voor je buurman of buurvrouw. Door middel van een ansichtkaart die in het omslag zit kon men een persoonlijke boodschap sturen met als boodschap ‘Ben jij mijn goede doel?’.

Workshop dieren tekenen voor kinderen

Workshop dieren tekenen voor kinderen

In samenwerking met het Huizer Museum verzorg ik met enige regelmaat workshops voor kinderen (soms ook voor volwassenen) waarbij in hen leer tekenen. De nadruk ligt op tekenen en dan vaak het leren tekenen van dingen die zij leuk vinden of met een koppeling naar de tentoonstelling.
Naar aanleiding van een tentoonstelling van Renso Tamse die prachtige dieren kan tekenen en schilderen, heb ik opgezette vogels meegenomen naar het museum en heb hen de vogels laten voelen en geholpen de dieren te tekenen. Naast heel goed kijken naar datgene wat je tekent is het voelen ook heel belangrijk.

De gum is het enige wat we liever niet gebruiken. Zeker niet om foute lijntjes uit te gummen want die kunnen altijd nog weer van pas komen. Zolang je begint met schetsen en zachte lijnen trekt die je later altijd weer kunt aanpassen.

Gelukkig volgden er meer workshops met andere onderwerpen en voel ik mij heerlijk op mijn gemak tussen de kids.

Kinderworkshop Dieren tekenen

The Ride never ends

The Ride never ends

In acht dagen vanaf de voet van Stelvio (Italiaanse Dolomieten) terug fietsen naar de top van de Cauberg (Limburg). Dat was in juni van dit jaar de uitdaging die ik ben uitgegaan. Ongeveer 1.300 km en bijna 18.000 hoogtemeters door acht landen.
Fietsen kon ik al maar wielrennen was tot voor kort nog niet een van de sporten waar ik graag mee bezig was. Liever een balletje en een team waarmee een competitie gedaan kan worden. Maar drie jaar geleden na een beklimming van de Mont Ventoux toch een racefiets gekocht en langzaam maar zeker kreeg ik de smaak te pakken. Een ‘stukje te gaan rijden’ zou ik tot dan toe met de auto doen. Met racefiets reed ik binnen no time ritjes van 60 km en voerde die rap op naar 100+. En ik maar denken dat golfen veel tijd kost…

De grote winst van fietsen voor mij is de leegte in mijn hoofd. Vooraf neem ik me vaak voor om een paar dingen te gaan bedenken op de fiets en eens rustig op me in te laten werken. Om vervolgens ’s avonds te bedenken dat ik er totaal niet mee bezig ben geweest. Ik peddel rond en laat de omgeving op me inwerken en kom tot rust mits ik niet gesloopt wordt door maatjes die denken dat ik harder kan of nog ‘een tandje over heb’. Zelfs mijn hobby om de natuur om me heen te fotograferen laat ik gaan als ik de cadans te pakken heb.

Niet fietsers hoor ik dan soms besmuikt lachen dat het een midlife crisis is of halen de Engelse koosnaampje ‘mamil’ wat ‘middle aged men in lycra’ betekent. Het zij zo. Mij levert het plezier op en ik blijf er ook nog eens fit door. Sterker nog, ik denk dat ik heel lang niet zo fit ben geweest als nu.

Sinds het moment dat ik me met mijn teammaatje in november 2015 inschreef, ben ik twee keer per week naar de personal trainer gegaan en heb daarnaast de fietsintensiteit verhoogd en tripjes in Limburg en het buitenland ondernomen om maar hoogtemeters te trainen. Mijn lengte en gewicht zijn niet bepaald geschikt om als berggeit naar boven te gaan. De ambitie ‘dat hou ik wel vol’ krijg je dan al rap terug betaald als je niet leert om krachten te verdelen. Doseren is het sleutelwoord.

Naast de sportieve uitdaging wilde ik ook meedoen vanwege het mentale aspect. Waar is mijn lichaam en mijn geest toe in staat. Acht dagen achter elkaar tussen de 130 en 190 km fietsen zie ik op tv graag maar wat doet het met mezelf? En wat doet het met de interactie tussen de drie vrienden die zich ook hadden ingeschreven? Wat gebeurt er als iemand het zwaar heeft en nog niet de finish in zicht heeft of vindt dat er na een pauze te hard wordt weggegaan? Nog los van de geur die iemand heeft door zich tegen de kou te wapenen en laag op laag nodig denkt te hebben met een tegendraads effect als resultaat. Het hoort erbij en het is heerlijk om te ervaren. Maar vooral omdat het in lijf en kop goed zat.

TheRide_liefdevollebriefjesNiet in de laatste plaats doordat mijn bagage zonder dat ik het wist gevuld was met verstopte boodschapjes van het thuisfront die bemoedigende woorden en grapjes op kleine briefjes geschreven hadden. Stopte ik ’s morgens een stel handschoenen in mijn shirt voor onderweg dan vond ik een briefje bij het aandoen van de handschoenen en moest halsoverkop in de remmen om het briefje op te rapen. Dit soort verrassingen zorgen voor een traan én de energie om door te gaan. In eigen tempo door blijven draaien en omwenteling voor omwenteling naar boven te rijden. En na de top alles los te laten en als een speer af te dalen en de adrenaline door je lijf te voelen denderen. Beseffen wat er is en wat ik heb, is voor mij regelmatig een les die me doet beseffen dat ik niet altijd maar in de toekomst moet willen kijken.

Wellicht waag ik me in de toekomst nog eens aan een boek over vier mannen en hun fietstocht zonder in herhaling bij Ventoux te willen vallen. Maar voer voor een verhaal heeft het opgeleverd.